زغال سنگ فرض كنيم همين اشكال را دارد . حقيقت اين است كه مفهوم سوختن در مورد خورشيد صادق نيست ، آنچه صدق مىكند انرژى حاصل از تجزيه‌هاى اتمى است ، و مىدانيم اين انرژى فوق العاده عظيم است ، بنا بر اين اتمهاى خورشيد دائما در حال تجزيه و تشعشع و تبديل به انرژى است ، كه طبق محاسبه دانشمندان هر ثانيه اى كه بر او مىگذرد چهار ميليون تن از او كاسته مىشود ! اما حجم خورشيد به قدرى عظيم است كه با گذشت هزاران سال خم به ابرو نمىآورد ، و كمترين تغييرى ظاهرا در وضع آن حاصل نمىشود . ولى بايد دانست كه همين امر در دراز مدت به فنا و نابودى خورشيد كمك مىكند و سرانجام اين جرم عظيم لاغر و لاغرتر و كم فروغ و عاقبت بىنور مىشود ، اين امر درباره ساير ستارگان نيز صادق است ( 1 ) . بنا بر اين آنچه در آيات فوق پيرامون تاريك شدن خورشيد و متلاشى شدن ستارگان آمده است حقيقتى است كه با علم امروز كاملا هماهنگ مىباشد ، و قرآن زمانى اين حقايق را بيان كرده كه نه تنها در محيط جزيره عربستان كه در محافل جهان علمى آن روز نيز از اين مسائل خبرى نبود .

--> ( 1 ) اقتباس از كتابهاى « پيدايش و مرگ خورشيد » و « نجوم بىتلسكوب » و « ساختمان خورشيد » .